Acı gerçek; şiddeti seviyoruz

Bir insan tarafından başka bir insana karşı yapılabilecek kötülüklerin en başında bence şiddet geliyor. Ne yazık ki kin ve sinirine tutsak olan bir insan, kalkıp tanıdığı ve hatta bazen hiç tanımadığı bir insana karşı, fiziki ya da sözlü şiddet uyguluyor. Bir insan bir insanı dövüyor, pataklıyor; yaralıyor, dahası tutup canına bile kıyıyor. Bunu, kimi zaman acımasızca, gaddarca, hunharca yapıyor. İnsaf etmeden, vicdanı hiç sızlamadan... Paramparça oluveriyor gönüller, canlara yazık oluyor.

Şiddet, insanları ha bire acılara boğuyor. Kimi zaman sözle yapılan bir saldırı da, fiziki saldırı derecesinde onur kırabiliyor,dehşet saçabiliyor. Aslında yaban hayatının yöntemi, şiddet... Ne yazık ki, günümüzde veba salgını gibi insanları kasıp kavuruyor, bu ilkel ve en yaygın illet. Şiddete karşı doğru tavır takınabiliyor muyuz peki? Yeterince kınayıp engelleyebiliyor muyuz bu batasıca güç gösterisini? Ne gezer! Gelin itiraf edelim, toplum olarak şiddeti seviyor, hatta biraz da kutsuyoruz

Hiç şüphe yok ki, kasti şiddeti yani bilerek ve isteyerek başvurulan şiddeti, anlamak ve de bağışlamak asla düşünülemez. Böylesi bir şiddette, eğer üstüne titrenilecek olan bir taraf varsa, o da şiddetin kurbanı olandır.

Bilinçsiz şiddete gelince, ne yazık ki bu tür şiddet daha yaygın. Bu tür şiddete daha çok, şiddeti doğal, olağan bir yöntemmiş gibi kanıksayanlar başvuruyorlar.

Her kültürün, kendine özgü niyetler taşıdığı biliniyor. Kimi kültürler, ne yazık ki, şiddeti zihinlerden silip atmak yerine, onu destekleyip onaylıyorlar. Sonra da şiddetin önü alınamıyor.

Barışseverliği benimseyen bir baba ve anne bile, çocuklarına pekala oyuncak olarak tabanca alabiliyorlar. Oysa şiddetin yol açtığı sindirme gücü, bilinçaltına çocuklukta aşılanıyor.

Kendisi şiddete uğradığı zaman aşırı tepki göstermeyi mutlak bir hak olarak görebilenler, kendi şiddetleri sözkonusu olunca, davranışlarını gayet olağan görebiliyorlar. Şüphesiz şiddet, her şeyden önce bir zihniyet, bir eğitim sorunudur.

Hep merak ederim: Karısı için, “Dayak, cennetten çıkmadır!” gibi akıl dışı, çağ dışı bir gerekçeye sığınabilen bir kocaya, aynı şiddet uygulansa, acaba yine de kendisini ille de haklı görür mü? Bunun gibi, kabul edilemez bir şiddete başvuran kimse, gerek bu şiddeti uyguladığı sırada, gerekse bu gaddarlığı, çirkinliği ardından, derin vicdan azabı duymaz mı acaba? Her insanın içinde varolan o insani öz, acaba onu uyarıp kınamaz mı hiç? Şüphesiz vicdan algısı, kötülükte, farkındalık kadar, belirleyici oluyor.

Gerçek sevginin olduğu bir ilişkide şiddet asla sözkonusu olamaz. Bir insan, yalnız, sözümona bir sevginin yani sevgisizliğin egemen olduğu ilişkilerde, sevdiği kişiye karşı eza cefa yapabilir. Oysa gerçek sevgi, kıyamaz

Şiddet, güçsüzün, masumun mağduriyetine neden oluyor. Şiddet, şiddeti doğuruyor ve yeşertiyor. Uygarlık tarihi, savaşların tarihi değil mi sonuçta? Fakat ne gariptir ki, insanlık hala silaha her yıl bir trilyon dolar harcıyor. Peki niçin? Vahşi hayvanlarla savaşmak için değil elbette!..

Her gün aramızdan birilerinin, aramızdaki başka birilerine gözyaşı döktürüp kanını akıtmasını, artık bir toplumsal kader olmaktan çıkartmamız şart. Bilelim ki, insanca yaşayabileceğimiz bir dünya, sadece devlet şiddetinin değil, aynı zamanda birey şiddetinin de önlendiği bir dünyadır. Ne mutlu, şiddetten nefret edebilenlere!..

(*) ÜCRETSİZ HOSTİNG : 2 GB Hosting Web Alanı + 10 GB Bantwith + 5 Farklı Site Yayınla... Com Net Org - Com.tr Alan Adı Tescili (*) HABER SİTELERİNE VE KURUMSAL ŞİRKETLERE ÖZEL HOSTING - DEDICATED SERVER...

Yazarın Diğer Yazıları

1. Bir daha EXPO 2020 (5)
2. Bilişim Devrimi ve Fatih Projesi
3. Çağlara Sığmayan Bilge: Mevlâna
4. Adalet perisinin keskin kılıcı
5. Cumhurbaşkanımızdan demokrasi mesajları
6. Yaşamaya değer
7. Toplum önderliği budur sayın valim
8. Aman dikkat, adres bildirmemenin artık cezası var
9. Cana can katmak (2)
10. Kadına Zorbalık...